Integriteit en spelregels.   Leave a comment

Iedereen maakt zich boos over onze Zuid-Europese collega’s, met Griekenland bovenaan de ranglijst. Ze bedriegen de boel, ze jokken, ze zijn corrupt en ga zo maar door. We raken er maar niet over uitgepraat dat we zovele miljarden aan Zuid-Europa moeten lenen, met de kans erbij dat we het nooit meer terug zien.

Eigenlijk is het vreemd dat we ons daar zo druk om maken. Natuurlijk, het gaat om veel geld EN het gaat om ons geld. En jazeker, ze houden zich in Griekenland niet aan de afspraken. En soms spelen ze volgens andere spelregels dan wij doen. Maar toch, zijn ze wel zo heel veel anders?

Toen ik nog voetbal speelde – zo’n jaartje of 25 geleden, verbaasde het mij wel eens dat vriendjes van mij het spelletje heel anders leerden dan ik deed. Een aantal van mijn kameraadjes speelden namelijk bij clubs als Ajax, Haarlem, Blauw-Wit en FC Amsterdam. Waar mijn team werd ge-trained op techniek, conditie en teamwerk, werden zij o.a. ge-trained op het maken van overtredingen! En dan wel op een dusdanige manier, dat de arbitrage het niet kon zien. Even lekker op de hakken staan met corners! Even een klein “koekie” uitdelen als iemand met de bak dreigde te ontsnappen! Het verschil was natuurlijk ook wel een paar klassen, maar het was hetzelfde spelletje, met feitelijk dezelfde regels.

Als je die parallel trekt naar landen en politiek/bestuur, dan moet je eigenlijk al snel tot de conclusie komen dat daar dezelfde wetten gelden. Het spelletje is hetzelfde, maar de regels zijn anders. Onze bestuurders zijn net zulke mensen als die in Griekenland. Ze spelen het spel alleen iets geraffineerder, zodat wij het niet zien als er een overtreding wordt begaan. En als we de “overtreding” dan wel zien omdat de camera er toevallig op gericht was, of omdat de fout te groot is om te verstoppen, dan zijn we collectief verontwaardigd! Waarom toch? Natuurlijk mag je verontwaardigd zijn, maar hoezo kan het in Nederland niet dan? Mensen zijn hetzelfde, overal op de wereld. En natuurlijk zijn er nuances in wat culturen al dan niet acceptabel vinden. Wat in het ene land heel hard “steekpenningen”  wordt genoemd, kan in een ander land een heel acceptabele wijze van zaken doen zijn. Maar over het geheel gezien worden redelijk gelijke spelregels gehanteerd.

Hoe komt het feitelijk dat een mens zo makkelijk in de verleiding wordt gebracht om zaken te doen of toe te staan die eigenlijk “not done”  zijn. Naar mijn stellige overtuiging is het spreekwoord “gelegenheid maken de dief”  in veel gevallen van toepassing. Het hoort niet zo te zijn, maar de praktijk is soms weerbarstig. Veel macht en weinig controle is voor sommigen een fatale combinatie. Soms komt het ook wel eens door een beetje dommigheid. Een campagne sponsor, met twijfelachtige achtergrond, die niet goed is nagetrokken kan al veel schade doen. Een bril die per ongeluk met de verkeerde creditcard is betaald. Maar toch zijn dat de uitzonderingen.

Ik had, in het begin van mijn carrière, een functie bij een bank, waarbij ik met heel veel contact geld in aanraking kwam. Ik had daar een heel geschikte leidinggevende. Op mijn vraag “vind u dat veel geld” antwoordde hij:”Geld? Ach, als het in de kluis ligt zie ik het niet als geld. Wel als ik het in mijn zak zit of op mijn rekening heb staan. Een groenteboer eet ook niet de hele dag van zijn eigen fruit. Het is werkmateriaal, meer niet. Zodra ik daar anders over ga denken, moet ik snel een andere baan zoeken”.  Hij heeft nog steeds gelijk! Helaas zijn er velen die dit wijze woord nooit hebben gehoord.

De gevolgen van alles dat wel naar buiten komt zijn desastreus. Vestia, Amarantis (om maar twee recente voorbeelden te noemen), bestuurders die achter gesloten deur hun zaken regelen, het werkt allemaal mee aan de beeldvorming. De geloofwaardigheid van bestuurders is in het geding! En dat blijft zo zolang mensen uit hetzelfde kringetje alles in dat zelfde kringetje blijven regelen.

Het wordt de hoogste tijd dat woorden weer daden zijn. En dat deze weer zo voor zichzelf gaan spreken dat mensen zich niet langer meer afvragen of hun gekozen bestuurder betrouwbaar is. Een bestuurder moet zich ook niet continue te hoeven verdedigen, maar die kant gaat het wel langzaam op.

Bestuur moet 100% transparant zijn. En datzelfde geldt voor beloften die worden gedaan. Afspraak is afspraak. En het belang van de organisatie waar je voor werkt of van de mensen die jou hebben gekozen om hun belang te vertegenwoordigen, gaat voor jouw eigen belang. Onze regels gelden en niet de eigen regels van een bestaand “Old Boys” netwerk. Alleen dan winnen onze bestuurders ons vertrouwen weer terug.

En zolang het niet veranderd zullen we telkens opnieuw moeten uitleggen, wat vanzelfsprekend hoort te zijn. Een bestuurder zit er voor de organisatie en niet voor zichzelf EN is per definitie INTEGER. Heel erg jammer voor al die bestuurders die zich wel altijd aan dit soort ongeschreven regels houden!

About these ads

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 1.691 andere volgers

%d bloggers op de volgende wijze: