Wij, de anderen?!   Leave a comment

De laatste weken vraag ik mijzelf steeds vaker af waar het fatsoen is gebleven. Mensen die mij kennen, weten dat ik liberale overtuigingen heb. Maar volgens mij ben ik ook iemand die tolerantie predikt en respect voor mensen met een ander geloof en andere overtuigingen. Toch werd ik afgelopen week “ontvriend”, omdat ik een VVD-creep ben. Althans, volgens deze volger. Zonder mij te kennen, of ook maar een poging te doen om te ontdekken wie ik ben. De conclusie stond gewoon al vast. Een mooi voorbeeld van hoe een dialoog door vooroordelen in de kiem wordt gesmoord.

Toch ben ik blij dat ik in Nederland woon, een land waar iedereen vrij is om te zeggen wat hij of zij wil. Het is alleen wel lastig om te zien dat er figuren in onze maatschappij rondlopen die deze vrijheid misbruiken. Door de luidruchtige en vaak confronterende wijze waarop ze dat doen, wordt feitelijk serieus inbreuk gedaan op de vrijheid van anderen. Er worden geen argumenten gebruikt, maar slechts uitdagende zeer beledigende slogans geroepen. Dit soort mensen wil blijkbaar ook geen open discussie, maar slechts aandacht en hun eigen gelijk. Helaas werkt dat niet zo in een democratie. Wat mij hierbij vooral verwonderd is de hardheid waarmee de overtuiging wordt gepusht. Volgens mij is schreeuwen namelijk een teken van onmacht is en niet van kracht.

Afgelopen zaterdag voerden wij campagne voor de VVD op de vismarkt in Groningen. Op enig moment kwam er een grote optocht/demonstratie voorbij, georganiseerd door de FNV. In de optocht liepen ook een flink aantal linkse partijen mee. De aanwezige VVD’ers, maar ook de meeste in de demonstratie meelopende mensen van andere politieke partijen konden er de humor wel van inzien. Tussen deze groepen werden weinig echte onvriendelijkheden uitgewisseld. Ook zij weten, net zogoed als wij, dat we het uiteindelijk toch samen moeten gaan doen. En samenwerken gaat altijd een stuk makkelijker als je elkaar aardig vind en kunt vertrouwen.

Maar in de demonstratie liepen een aantal mensen mee, die zich het beste laten omschrijven als “holbewoners”. Deze lieden moesten zich, blijkbaar gehinderd door het ontbreken van een wat uitgebreidere woordenschat, beperken tot het roepen van woorden met slechts een of twee lettergrepen! Een beperkt aantal, dat wel blijk gaf van enige beschaving hield het bij “oplichters”. Maar ook in die gevallen gebeurde dat op zeer luide toon. En gezegd moet worden dat deze term misschien wel de meest vriendelijke toevoeging was die door deze, toch enigszins beperkte groep, aan ons werd gericht.

Zonder in te gaan op verschillen van inzicht, maar wat maakt dat anderen vinden dat zij mijn spreekrecht en overtuigingen mogen inperken. Overstemmen zal wat mij betreft NOOIT overtuigen worden. Het tegenovergestelde zelfs, want ook ik word natuurlijk wel degelijk beïnvloed door zo’n belevenis. Maar waar dialoog zou moeten ontstaan worden de verschillen door toedoen van deze schreeuwlelijken alleen maar groter.

Vaak noemt men zichzelf “activist”. Maar waar het woord actie meestal toch een soort beweging suggereert, zorgen deze zogenaamde activisten juist voor stilstand! Men is meestal niet bereid te luisteren naar argumenten van anders denkende en is op geen enkele wijze bereid om te zoeken naar een voor alle partijen acceptabel compromis.

Feitelijk kun je het veel van deze mensen niet kwalijk nemen dat zij zich zo gedragen. Ik denk namelijk dat het voor een deel met de normen en waarden te maken heeft, die je van huis uit meekrijgt. En kinderen kun je niet verwijten dat ze geen opvoeding hebben gekregen. Daarvoor moet je immers bij de ouders zijn!

Kunnen we er iets aan veranderen? Nou, ik ben bang van niet.  Wat we wel kunnen doen is stug het goede voorbeeld blijven geven. Maar de evolutie laat zich niet dwingen, en moeilijke omstandigheden brengen vaak het slechtste in een mens boven. Het slingert sommige mensen terug naar de tijden dat beschaving niet bijdroeg aan de overlevingskansen van de groep. Gelukkig worden de tegenwoordige holbewoners door voldoende “blauw’ begeleid. Ook mogen ze niet langer met knuppels zwaaien, hoewel sommigen een aardige poging wilden doen met de meegebrachte spandoeken. Het zou toch zo mooi zijn als het opperhoofd van zo’n groep holbewoners een keer zijn best zou doen om te praten in plaats van te schreeuwen. Dat hij een poging onderneemt om de vicieuze cirkel te doorbreken. Wij, de anderen, willen best wel naar argumenten luisteren. En wij, de anderen, zijn bereid om compromissen te sluiten. Maar wij, de anderen, houden niet van schreeuwen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 1.691 andere volgers

%d bloggers op de volgende wijze: