Kerst- en Nieuwjaarswens en terugblik 2012.   Leave a comment

Dank zij jullie allemaal was dit voor mij een heel bijzonder jaar. En daarmee bedoel ik niet dat het een slecht of geweldig jaar was. Maar echt dat het een bijzonder jaar was. In maart dit jaar ben ik begonnen met het OBSNetwerk, in mei mocht ik starten met de campagne voor de 2e Kamerverkiezingen – als campagneleider nota bene – en dit najaar ben ik voor een aantal van mijn netwerk deelnemers druk in de weer voor het realiseren van afspraken die tot opdrachten zouden moeten leiden.

Het meest bijzondere van dit jaar is misschien wel het feit dat ik zo veel nieuwe contacten in mijn netwerk heb mogen begroeten. ZZP-ers, directeuren van multinationals, directeuren van grote Nederlandse bedrijven, stichtingen, scholen en gemeenten, maar ook Ministers, Staatssecretarissen en Tweede Kamerleden, Gedeputeerden, Burgemeesters, Wethouders. Zelfs met onze MP heb ik dit jaar twee maal een woordje mogen wisselen. Als iemand mij dat twee jaar geleden zou hebben voorspelt, had ik er waarschijnlijk om gelachen. Met velen van hen heb ik boeiende gesprekken gehad. En over de meest uiteenlopende onderwerpen. Dat liep van Economische krimp tot regelgeving in de landbouw, van de problemen op de woningmarkt tot lokale politieke problemen, van product ideeën tot nieuwe organisatie concepten. Werkelijk te veel om op te noemen. Al deze gesprekken hebben het afgelopen jaar mijn leven verrijkt, mij geïnspireerd, mijn blikveld verbreed en mijn kijk op de wereld beïnvloed.

Inmiddels bestaat mijn netwerk uit bijna 9.000 min of meer actieve – merendeel Nederlandse – deelnemers. Ik ben er buitengewoon trots op dat jullie mij, op enig moment, hebben toegestaan om dit contact te leggen. En ik heb afgelopen jaar al verschillende keren, met positief gevolg, een beroep op een aantal contacten uit mijn netwerk mogen doen. Hierdoor werd ik veelal met een goed gevoel ontvangen bij de “derde” persoon waar ik graag mee in gesprek wilde komen. En in sommige ontstond er ook gewoon een persoonlijke ontmoeting met één van jullie. Want ik moet eerlijk toegeven dat ik jullie niet alle 9.000 persoonlijk ken. Naarmate de tijd verstrijkt wordt het aantal dat ik persoonlijk ken wel steeds groter. En na een tijdje bij elkaar in het netwerk te hebben gezeten voelt een dergelijk ontmoeting dan vaak toch ook direct als heel vriendschappelijk.

Voor iedereen in mijn netwerk spreek ik de wens uit dat we elkaar blijven “zien” in de Social Networks en live-netwerken EN klaar blijven staan om elkaar, waar mogelijk, aan de noodzakelijke contacten te helpen.  Daarnaast spreek ik de hoop uit dat 2013 niet zo’n diep dal zal worden als velen van ons verwachten. Laten we proberen om in elk geval positief te blijven denken. Ook in moeilijke tijden zijn er veel kansen. Je moet ze alleen wel willen zien!

Ik wens jullie een POSITIEF en succesvol 2013 toe.

Met een warme groet uit het Hoge Noorden,

Ed

Integriteit en spelregels.   Leave a comment

Iedereen maakt zich boos over onze Zuid-Europese collega’s, met Griekenland bovenaan de ranglijst. Ze bedriegen de boel, ze jokken, ze zijn corrupt en ga zo maar door. We raken er maar niet over uitgepraat dat we zovele miljarden aan Zuid-Europa moeten lenen, met de kans erbij dat we het nooit meer terug zien.

Eigenlijk is het vreemd dat we ons daar zo druk om maken. Natuurlijk, het gaat om veel geld EN het gaat om ons geld. En jazeker, ze houden zich in Griekenland niet aan de afspraken. En soms spelen ze volgens andere spelregels dan wij doen. Maar toch, zijn ze wel zo heel veel anders?

Toen ik nog voetbal speelde – zo’n jaartje of 25 geleden, verbaasde het mij wel eens dat vriendjes van mij het spelletje heel anders leerden dan ik deed. Een aantal van mijn kameraadjes speelden namelijk bij clubs als Ajax, Haarlem, Blauw-Wit en FC Amsterdam. Waar mijn team werd ge-trained op techniek, conditie en teamwerk, werden zij o.a. ge-trained op het maken van overtredingen! En dan wel op een dusdanige manier, dat de arbitrage het niet kon zien. Even lekker op de hakken staan met corners! Even een klein “koekie” uitdelen als iemand met de bak dreigde te ontsnappen! Het verschil was natuurlijk ook wel een paar klassen, maar het was hetzelfde spelletje, met feitelijk dezelfde regels.

Als je die parallel trekt naar landen en politiek/bestuur, dan moet je eigenlijk al snel tot de conclusie komen dat daar dezelfde wetten gelden. Het spelletje is hetzelfde, maar de regels zijn anders. Onze bestuurders zijn net zulke mensen als die in Griekenland. Ze spelen het spel alleen iets geraffineerder, zodat wij het niet zien als er een overtreding wordt begaan. En als we de “overtreding” dan wel zien omdat de camera er toevallig op gericht was, of omdat de fout te groot is om te verstoppen, dan zijn we collectief verontwaardigd! Waarom toch? Natuurlijk mag je verontwaardigd zijn, maar hoezo kan het in Nederland niet dan? Mensen zijn hetzelfde, overal op de wereld. En natuurlijk zijn er nuances in wat culturen al dan niet acceptabel vinden. Wat in het ene land heel hard “steekpenningen”  wordt genoemd, kan in een ander land een heel acceptabele wijze van zaken doen zijn. Maar over het geheel gezien worden redelijk gelijke spelregels gehanteerd.

Hoe komt het feitelijk dat een mens zo makkelijk in de verleiding wordt gebracht om zaken te doen of toe te staan die eigenlijk “not done”  zijn. Naar mijn stellige overtuiging is het spreekwoord “gelegenheid maken de dief”  in veel gevallen van toepassing. Het hoort niet zo te zijn, maar de praktijk is soms weerbarstig. Veel macht en weinig controle is voor sommigen een fatale combinatie. Soms komt het ook wel eens door een beetje dommigheid. Een campagne sponsor, met twijfelachtige achtergrond, die niet goed is nagetrokken kan al veel schade doen. Een bril die per ongeluk met de verkeerde creditcard is betaald. Maar toch zijn dat de uitzonderingen.

Ik had, in het begin van mijn carrière, een functie bij een bank, waarbij ik met heel veel contact geld in aanraking kwam. Ik had daar een heel geschikte leidinggevende. Op mijn vraag “vind u dat veel geld” antwoordde hij:”Geld? Ach, als het in de kluis ligt zie ik het niet als geld. Wel als ik het in mijn zak zit of op mijn rekening heb staan. Een groenteboer eet ook niet de hele dag van zijn eigen fruit. Het is werkmateriaal, meer niet. Zodra ik daar anders over ga denken, moet ik snel een andere baan zoeken”.  Hij heeft nog steeds gelijk! Helaas zijn er velen die dit wijze woord nooit hebben gehoord.

De gevolgen van alles dat wel naar buiten komt zijn desastreus. Vestia, Amarantis (om maar twee recente voorbeelden te noemen), bestuurders die achter gesloten deur hun zaken regelen, het werkt allemaal mee aan de beeldvorming. De geloofwaardigheid van bestuurders is in het geding! En dat blijft zo zolang mensen uit hetzelfde kringetje alles in dat zelfde kringetje blijven regelen.

Het wordt de hoogste tijd dat woorden weer daden zijn. En dat deze weer zo voor zichzelf gaan spreken dat mensen zich niet langer meer afvragen of hun gekozen bestuurder betrouwbaar is. Een bestuurder moet zich ook niet continue te hoeven verdedigen, maar die kant gaat het wel langzaam op.

Bestuur moet 100% transparant zijn. En datzelfde geldt voor beloften die worden gedaan. Afspraak is afspraak. En het belang van de organisatie waar je voor werkt of van de mensen die jou hebben gekozen om hun belang te vertegenwoordigen, gaat voor jouw eigen belang. Onze regels gelden en niet de eigen regels van een bestaand “Old Boys” netwerk. Alleen dan winnen onze bestuurders ons vertrouwen weer terug.

En zolang het niet veranderd zullen we telkens opnieuw moeten uitleggen, wat vanzelfsprekend hoort te zijn. Een bestuurder zit er voor de organisatie en niet voor zichzelf EN is per definitie INTEGER. Heel erg jammer voor al die bestuurders die zich wel altijd aan dit soort ongeschreven regels houden!

“Inspiratie, eilanden en Big Brother”   Leave a comment

Eigenlijk is het de hoogste tijd dat ik weer eens een stukje schrijf voor mijn blog. Maar waar de inspiratie normaal gesproken komt aanwaaien lijkt ze op dit moment even voor een korte vakantie te hebben gekozen. Ja, je leest het goed. Bij mij is inspiratie een zij. Juist omdat vrouwen soms onnavolgbaar zijn voor ons mannen, zijn ze gelijkertijd een bron van inspiratie.

Het lijkt trouwens wel alsof ik niet de enige ben die met een klein inspiratiedipje zit. Het nieuws vervalt de laatste weken ook steeds meer in herhalingen. Het gaat over Syrië, de btw die naar 21% gaat en de vorming van het nieuwe kabinet. Soms, zoals vandaag, komt er even een klein berichtje naar buiten wat verwondering wekt. Bijvoorbeeld de reis naar Haren die door Job Cohen blijkt te zijn ondernomen. Je zou toch denken dat de oud burgemeester van Amsterdam ook zonder bezoek wel een rapportje over “rellen” kan schrijven.

Ander opmerkelijk nieuws kwam uit Willemstad, Curaçao. Een klein land met twee parlementen en twee Minister-Presidenten? Onnodig te zeggen dat ze elkaar niet aardig vinden. Gelukkig lees ik net dat Gerrit Schotte fort Amsterdam heeft kunnen verlaten. Nu is het bij forten vooral zo dat ze gebouwd zijn om mensen buiten te houden, maar het kan zomaar zijn dat er zich nog wat koloniale kelders met tralies onder het fort bevinden?! Het vreemde van dit verhaal is natuurlijk dat je eigenlijk verwacht dat mensen die op zo’n mooi eiland wonen, een klein paradijsje eigenlijk, zich niet zo heel druk zullen maken. Tip: Misschien moeten ze Churandy Martina als nieuwe Minister-president kiezen. Hij heeft een stralende lach en is altijd “gewoon blij”!

Over eilanden gesproken. Heeft een van jullie misschien nog een legitieme claim te leggen op de eilandjes in de Oost-Chinese zee? Tot nu toe claimen China, Japan en Taiwan het eigendom van die nagenoeg onbewoonde rotsklompen. Het wordt de hoogste tijd dat er iemand opstaat met een eigendomsbewijs waarin is vastgelegd dat de in het jaar 1542 in Kyushu gestrande Portugezen de eilanden hadden gekocht en vervolgens in 1587 hebben doorverkocht aan de eerste Nederlandse zeelieden die Japan bezochten. Nu kan het natuurlijk zo zijn dat Japan, toen zij in 1642 het land van de buitenwereld afsloten, ook alles weer hebben genationaliseerd, maar daar kan ik niets over terugvinden.

Een ander spannend bericht komt uit Amerika. Er is daar een programma gemaakt, met de naam PlaceRaider dat als “Malware” op je smarttelefoon kan worden geïnstalleerd. Vanaf dat moment stuurt je smartphone continue beelden uit van de omgeving waarin jij je bevind. Op een computer op afstand kan dan exact worden gezien waar je bent. Er kan zelf een 3-D beeld worden gemaakt. OK, wie neemt vanaf vandaag zijn telefoon nog mee naar de slaapkamer?! Of het toilet, of onder de douche?! Vanaf nu wordt het toestel afgedekt!

Zo, dan is iedereen weer bijgepraat! Nu nog een titel. Ik dacht aan “Inspiratie, eilanden en Big Brother”. Het heeft alleen zo weinig met elkaar te maken. :-)

Bewustwording!   Leave a comment

Heb je ze ook voorbij zien komen? Die grote V-formaties die afsteken tegen de, inmiddels steeds vaker grauw wordende, lucht. En als je goed luistert, dan hoor je er ook het bijbehorende gekakel bij. De ganzentrek is weer begonnen. Een onmiskenbaar teken dat de herfst dichtbij is.

Mij maakt zoiets altijd ietwat melancholiek. Het lijkt wel alsof het korten van de dagen een behoefte wakker maakt om terug te kijken. Hoewel ik een mens ben die met beide benen in het heden leeft, merk ik dat het mij ook overkomt. Misschien heeft het ook wel een beetje te maken met het ouder worden. Vooral dat laatste is eigenlijk een vreemde gewaarwording. Ik voel mij, met mijn bijna 51 lentes, nog net zo jong als voorheen. Het enthousiasme, de positieve drive en het plezier in mijn leven zijn nog net zo groot als voorheen. Misschien zelfs wel groter en intenser, juist omdat ik die levenservaring heb opgedaan. En vooral ook door mijn beide kinderen – van 6 en 8 jaar – die mij nog steeds als hun grootste “speeltje” zien. Ze zeggen niet voor niets dat kinderen je jong houden. Ik geniet daar intens van, in de wetenschap dat er ook andere tijden zullen komen. En dan dwalen mijn gedachten af naar vroeger. Naar mijn ouders die ik, helaas al vrij jong, heb moeten verliezen. Hoe zouden zij dit hebben beleefd. Ik kan het ze helaas niet meer vragen.

Jeetje wat een zware gedachten, zo in de week waarin ik een groot succes mocht vieren. Tja, die ganzen he. Die maken wat los. Als je zoals ik in het Noorden van het land woont, dicht tegen de Waddenzee aan, dan beleef je de veranderingen van de seizoenen intenser dan wanneer je in de stad woont. En van oorsprong ben ik Amsterdammer, dus ik mag er over meepraten. Eigenlijk eindigt de zomer al een beetje, zodra de boeren beginnen om hun akkers leeg te halen. In de stad merkte je daar weinig van, maar hier zijn de binnenwegen direct vol modder en wordt het landschap kaal. Wat je al vrij snel gaat missen is ook het schreeuwen van de scholeksters, die hier langs het water een broedplaats hadden. En ook het vrolijke gefladder van de kleine stern, die snel en sierlijk het water inschiet om een visje te bemachtigen is verdwenen.

De regen tikt zachtjes tegen het raam van mijn kantoor of, .. nee …. het was toch geen regen. Twee lieve lachende ogen kijken mij aan. Marco, mijn zoontje van 6, wilde mij even een knuffel opgooien! Heerlijk buitenspelen, terwijl het lichtjes motregent. En dan dringt het plotseling tot mij door. Dat is iets dat er in je leven verandert als je ouder wordt. Bewustwording! Voor kinderen is elke dag een feest, zonder dat ze zich ook maar een moment bewust zijn van, of zich zelfs maar afvragen welke tijd van het jaar het is. Laat staan dat het ze interesseert dat er net Tweede Kamer verkiezingen zijn geweest. Of zelfs dat Oranje afgelopen week met 4-1 van Hongarije heeft gewonnen.

Heerlijk onbezorgd kunnen en mogen zijn. Misschien is dat wel het allergrootste geschenk dat een kind aan het begin van zijn leven meekrijgt. Waar, wanneer en hoe raken wij zo’n mooi geschenk toch kwijt?

Geniet er nog maar zo lang mogelijk van lieve schatjes van mij…..

Wij, de anderen?!   Leave a comment

De laatste weken vraag ik mijzelf steeds vaker af waar het fatsoen is gebleven. Mensen die mij kennen, weten dat ik liberale overtuigingen heb. Maar volgens mij ben ik ook iemand die tolerantie predikt en respect voor mensen met een ander geloof en andere overtuigingen. Toch werd ik afgelopen week “ontvriend”, omdat ik een VVD-creep ben. Althans, volgens deze volger. Zonder mij te kennen, of ook maar een poging te doen om te ontdekken wie ik ben. De conclusie stond gewoon al vast. Een mooi voorbeeld van hoe een dialoog door vooroordelen in de kiem wordt gesmoord.

Toch ben ik blij dat ik in Nederland woon, een land waar iedereen vrij is om te zeggen wat hij of zij wil. Het is alleen wel lastig om te zien dat er figuren in onze maatschappij rondlopen die deze vrijheid misbruiken. Door de luidruchtige en vaak confronterende wijze waarop ze dat doen, wordt feitelijk serieus inbreuk gedaan op de vrijheid van anderen. Er worden geen argumenten gebruikt, maar slechts uitdagende zeer beledigende slogans geroepen. Dit soort mensen wil blijkbaar ook geen open discussie, maar slechts aandacht en hun eigen gelijk. Helaas werkt dat niet zo in een democratie. Wat mij hierbij vooral verwonderd is de hardheid waarmee de overtuiging wordt gepusht. Volgens mij is schreeuwen namelijk een teken van onmacht is en niet van kracht.

Afgelopen zaterdag voerden wij campagne voor de VVD op de vismarkt in Groningen. Op enig moment kwam er een grote optocht/demonstratie voorbij, georganiseerd door de FNV. In de optocht liepen ook een flink aantal linkse partijen mee. De aanwezige VVD’ers, maar ook de meeste in de demonstratie meelopende mensen van andere politieke partijen konden er de humor wel van inzien. Tussen deze groepen werden weinig echte onvriendelijkheden uitgewisseld. Ook zij weten, net zogoed als wij, dat we het uiteindelijk toch samen moeten gaan doen. En samenwerken gaat altijd een stuk makkelijker als je elkaar aardig vind en kunt vertrouwen.

Maar in de demonstratie liepen een aantal mensen mee, die zich het beste laten omschrijven als “holbewoners”. Deze lieden moesten zich, blijkbaar gehinderd door het ontbreken van een wat uitgebreidere woordenschat, beperken tot het roepen van woorden met slechts een of twee lettergrepen! Een beperkt aantal, dat wel blijk gaf van enige beschaving hield het bij “oplichters”. Maar ook in die gevallen gebeurde dat op zeer luide toon. En gezegd moet worden dat deze term misschien wel de meest vriendelijke toevoeging was die door deze, toch enigszins beperkte groep, aan ons werd gericht.

Zonder in te gaan op verschillen van inzicht, maar wat maakt dat anderen vinden dat zij mijn spreekrecht en overtuigingen mogen inperken. Overstemmen zal wat mij betreft NOOIT overtuigen worden. Het tegenovergestelde zelfs, want ook ik word natuurlijk wel degelijk beïnvloed door zo’n belevenis. Maar waar dialoog zou moeten ontstaan worden de verschillen door toedoen van deze schreeuwlelijken alleen maar groter.

Vaak noemt men zichzelf “activist”. Maar waar het woord actie meestal toch een soort beweging suggereert, zorgen deze zogenaamde activisten juist voor stilstand! Men is meestal niet bereid te luisteren naar argumenten van anders denkende en is op geen enkele wijze bereid om te zoeken naar een voor alle partijen acceptabel compromis.

Feitelijk kun je het veel van deze mensen niet kwalijk nemen dat zij zich zo gedragen. Ik denk namelijk dat het voor een deel met de normen en waarden te maken heeft, die je van huis uit meekrijgt. En kinderen kun je niet verwijten dat ze geen opvoeding hebben gekregen. Daarvoor moet je immers bij de ouders zijn!

Kunnen we er iets aan veranderen? Nou, ik ben bang van niet.  Wat we wel kunnen doen is stug het goede voorbeeld blijven geven. Maar de evolutie laat zich niet dwingen, en moeilijke omstandigheden brengen vaak het slechtste in een mens boven. Het slingert sommige mensen terug naar de tijden dat beschaving niet bijdroeg aan de overlevingskansen van de groep. Gelukkig worden de tegenwoordige holbewoners door voldoende “blauw’ begeleid. Ook mogen ze niet langer met knuppels zwaaien, hoewel sommigen een aardige poging wilden doen met de meegebrachte spandoeken. Het zou toch zo mooi zijn als het opperhoofd van zo’n groep holbewoners een keer zijn best zou doen om te praten in plaats van te schreeuwen. Dat hij een poging onderneemt om de vicieuze cirkel te doorbreken. Wij, de anderen, willen best wel naar argumenten luisteren. En wij, de anderen, zijn bereid om compromissen te sluiten. Maar wij, de anderen, houden niet van schreeuwen.

Het verkiezingsspel.   1 comment

De laatste vakantieweek en de eerste verkiezingsweek. Ze vallen samen dit jaar. Het kan echt niemand zijn ontgaan dat er lijsttrekkers debatten zijn. En het lijkt steeds meer op een groot voetbal toernooi, want ook nu zijn er miljoenen echte ‘kenners’.

Tijdens het 1e lijsttrekkers debat heeft Emiel zich in zijn voet geschoten, en heeft Diederik zich als echte presidentskandidaat gepresenteerd. Geert vervalt, als een kapotte langspeelplaat, in herhaling en Kees heeft zichzelf en zijn partij deze week ook geen grote dienst bewezen, met zijn uitlatingen over abortus. Ja, goed gezien, net als stervoetballers noemen we alle hoofdrol spelers bij de voornaam, wan dat doen echte kenners!

Ja, die Kees. Hij was echt even twitter topic deze week. Eén van mijn volgers stelde de vraag ‘SGP is toch VOOR leven’ toen het om het standpunt rond abortus ging, waarop een ander antwoordde: ‘Ja, dat klopt, maar Na de Dood’. En direct had ik weer dat liedje in mijn hoofd.

Hoe anders gaat het te bij de Amerikaanse verkiezingen. Daar zijn de kandidaten in elk geval handig genoeg om het ‘zwartmaken’ aan de tegenstanders over te laten. Een hulp die Nederlandse politici blijkbaar niet of nauwelijks nodig hebben.

Heb je die verkiezingsshow in Florida gezien? Paul Ryan maakte er een echte show van. Hoe zouden wij nuchtere Nederlanders op zoiets reageren? Een soort politiek ‘Rad van Fortuin’ zou waarschijnlijk wel amusementswaarde hebben. Zal ik John de Mol eens bellen? Emiel aan het rad, en de draaiing van het rad bepaald met welke goede doelen wij onze staatsschuld gaan verhogen. Lijkt mij dan leuk als Marianne Thieme de spelregels bewaakt, zodat Nederlandse goudvis, kat, hond en paard geen gevaar lopen! Zie je het voor je? Emiel in glitterjas roept: “En de winnaar van de 1.000 goudvissenkommen is de achterstandswijk X in plaats Y”, waarna Marianne verschrikt roept: “Nee hoor Emiel, leuk dat je wat voor deze mensen wilt doen, maar een goudvis hoort niet in een kom! Daar hebben we toch ook een wetsvoorstel over ingediend!”

Wat misschien ook wel aardig is, is een soort van “wie is de Mol”, waarbij lijsttrekkers gezamenlijk proberen om de Nederlandse economie als een echt team te herstellen. De rol van “Mol” is dan een uitgesproken kans voor onze Geert. Hij mag dan gewoon zij eigen ik spelen en, zoals voor hem gebruikelijk is, met scherpe uitlatingen proberen om de Nederlandse economie en het Nederlandse imago zoveel mogelijk schade toe te brengen.

De Grijs en Wijs quiz met Jan Nagel van de Ouderenpartij 50+. Het grote bomenplant spel met Jolande Sap, waarbij Groenlinks probeert om boeren van hun akkers te jagen. Voorlopige werktitel “Jolande zoekt boer”.  En dan 12 september een grote “The Voice of Holland” Show, onder leiding van onze eigen Prins W. van Oranje.

O, o, nu laat ik mezelf misschien wel heel erg ver meeslepen…. Heerlijk zo’n beetje fantaseren. Maar wel stemmen op 12 september hoor!

Gronings Vakantiegevoel “The Sequel”   Leave a comment

{EAV:81f7f931f51ec57f} Om 9:00 uur vertrekken we en na een halfuurtje rijden zitten we met de auto midden in een “windmolen bos”, want zo kan ik het waarschijnlijk het beste omschrijven. De Eemshaven. Een mooie, relatief nieuwe haven, met mooie bedrijven en heel veel windmolens. Ik ben met mijn gezin onderweg naar het mooie Borkum. Het eerste Duitse wadden eiland.

Aan boord hoor ik mensen praten over de aardbeving van gisteravond. Wat een knal was dat . In de gesprekken, maar ook in de officiële berichtgeving, is nog onenigheid over de heftigheid –was het nou 3,4 of 4,1 – en over het episch centrum. Wat ik wel weet is dat we er toch wel van geschrokken zijn. Het was maar 2 of 3 seconden, maar alle schudde. Het geluid leek op een auto die tegen een huis aanknalde. Gelukkig hebben we geen schade. De twitter berichten kwamen trouwens snel op gang. Daar zaten trouwens hele leuke bij zoals “Shaken, not Stirred”  en “Ik open gelijk een bankrekening voor de naschok” of “Poging om Friesland af te stoten mislukt, Volgende keer stukje harder duwen” (die laatste natuurlijk afkomstig van een echte Groninger). Maar goed, we hebben het weer beleeft.

Na ongeveer een half uurtje varen komen we aan op Borkum, waar een oud boemeltje op ons staat te wachten. Onze gast, die in een rolstoel rijdt, wordt een soort veewagon in geduwd. Dat ontlonkte natuurlijk de nodige opmerkingen. Maar het was maar voor een kort ritje, wist ik nog van mijn vorige bezoek.

Staande op een achterbalkon van een wagon, zag ik een weids waddenlandschap aan mij voorbij trekken. Links de drooggevallen zandbanken van de wadden en rechts een woest heuvelachtig heide landschap met veel doornstruiken. Je waant je echt al op vakantie vanaf het moment dat je op de boot stapt, maar dit uitzicht maakt het gevoel compleet. In de verte zie ik zeehonden van de zomerzon genieten, op een van die drooggevallen zandplaten. Geweldig om te zien.

Na een minuut of 10 belanden we weer in de bewoonde wereld. Het plaatsje Borkum, dat zich aan de Noord-West kant van het eiland bevindt, is duidelijk herkenbaar als een toeristen plaats. Veel “Zimmer verleih, Motels, Hotels, fietsenverhuur”  en ga zo maar door. Aangekomen op onze eindhalte resteerde nog een kleine wandeling naar het strand. Dat stukje wandelen maakte voor mij het “Zandvoort gevoel” helemaal los. Een autovrije winkelstraat met terrasjes en souvenir winkeltjes die uitloopt op een brede boulevard langs het enorme zandstrand. Een zandstrand waarop volop mogelijkheid is om stoelen en parasols te huren.

Snel zorgen we dat we een plekje bemachtigen waar nog geen Duitse zandkuil een kleine vesting van heeft gemaakt. Ik mag mijn lading tassen, parasols en andere bagage laten vallen. Het is heerlijk weer en het water is warm genoeg voor een verfrissende duik.

Na een hele dag op het strand is het aan het einde van de middag natuurlijk weer tijd voor de terugreis. Maar voordat we in de trein stappen halen we natuurlijk eerst nog even een lekker ijsje op de boulevard.

En dan begint de terugreis. Alles en iedereen plakt en zit natuurlijk onder het zand. De tassen moeten we maar buitenshuis uitpakken straks! Aan boord van de boot geniet ik van een lekkere fles Duits bier. Ik moet ten slotte ook even wat zout wegspoelen. We besluiten om niet meer te koken maar voor een lekkere Pizza te gaan, en eindigen onze vakantiedag op die wijze bij Mangia E Bevi in Bedum.

Rond 10:00 uur zijn we thuis. Moe van een heerlijke lange stranddag en voldaan door de heerlijk maaltijd. Snel allemaal onder de douche en dan …….

Als je ooit eens de tijd hebt, Borkum is een echte aanrader!

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 1.691 andere volgers